Η Μάνια μάς έστειλε τον προβληματισμό της και μοιράστηκε μαζί μας ένα δίλημμα που, όπως λέει, την έχει κουράσει ψυχικά. «Εδώ και αρκετό καιρό έχω μια κρυφή ζωή. Υπάρχουν δύο άντρες στη ζωή μου και έχω συναισθήματα και για τους δύο, με διαφορετικό τρόπο. Ο ένας μου προσφέρει ασφάλεια, σταθερότητα και μια σχέση που ξέρω ότι μπορεί να έχει μέλλον. Ο άλλος με κάνει να νιώθω έντονα, με συναρπάζει και μαζί του αισθάνομαι ότι ξαναζώ. Στην αρχή πίστευα ότι μπορούσα να τα διαχειριστώ. Όμως πλέον έχω κουραστεί να κρύβομαι, να λέω διαφορετικές ιστορίες και να ζω συνεχώς με τον φόβο μήπως αποκαλυφθεί η αλήθεια. Ξέρω ότι πρέπει κάποια στιγμή να πάρω μια απόφαση. Το πρόβλημα είναι ότι δεν ξέρω ποιον να διαλέξω. Και ίσως το πιο δύσκολο είναι ότι δεν ξέρω αν πραγματικά πρέπει να διαλέξω έναν από τους δύο ή αν αυτό που χρειάζομαι είναι να μείνω για λίγο μόνη μου και να καταλάβω τι θέλω εγώ. Πώς μπορώ να καταλάβω ποιος είναι πραγματικά ο άνθρωπος που θέλω στη ζωή μου; Και πώς ξεχωρίζω την αγάπη από...

ΜΑΣ ΕΣΤΕΙΛΕ ΤΟΝ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟ ΤΟΥ Ο Θοδωρής μάς έστειλε τον προβληματισμό του και ζητά τη γνώμη μας για ένα θέμα που, όπως φαίνεται, έχει αρχίσει να δημιουργεί ένταση μέσα στον γάμο του. «Με τη γυναίκα μου έχουμε φτάσει σε σημείο να τσακωνόμαστε συνέχεια για τις δουλειές του σπιτιού. Εγώ θεωρώ ότι δεν είναι σωστό να τα κάνω όλα μόνος μου, ενώ εκείνη, όταν της λέω να βοηθήσει περισσότερο, μου απαντάει ότι είτε να τα κάνω εγώ είτε να πληρώσω μια γυναίκα να έρχεται να τα κάνει. Έχω αρχίσει να αισθάνομαι ότι με κοροϊδεύει και ότι δεν υπολογίζει την προσπάθειά μου. Δεν είναι μόνο το σκούπισμα ή το μαγείρεμα. Είναι όλη η καθημερινότητα και η ευθύνη που κουβαλάει ένα σπίτι. Δεν θέλω να διαλύσω τον γάμο μου για τις δουλειές του σπιτιού, αλλά από την άλλη δεν θέλω να συνεχίσω να αισθάνομαι ότι όλα πέφτουν πάνω μου. Έχω φτάσει να σκέφτομαι ακόμα και τον χωρισμό. Τι πρέπει να κάνω; Να επιμείνω ή μήπως είναι καλύτερα να χωρίσουμε;» ΤΙ ΘΑ ΤΟΥ ΛΕΓΑΜΕ Πριν φτάσει κανείς στην απόφαση του χωρισμο...

Η Ρέα μοιράστηκε έναν προβληματισμό που, ίσως, κρύβει μέσα του κάτι που πολλοί άνθρωποι νιώθουν αλλά δυσκολεύονται να εκφράσουν. «Έχω ανάγκη να μιλήσω σε ανθρώπους που ξέρουν να ακούνε και να κάνουν ωραίο διάλογο. Υπάρχουν άραγε;» Μια απλή φράση, πίσω από την οποία όμως υπάρχει η ανάγκη για πραγματική επικοινωνία. Για μια συζήτηση χωρίς βιασύνη, χωρίς διακοπές και χωρίς τον συνομιλητή να περιμένει απλώς τη σειρά του για να μιλήσει. Στη σημερινή εποχή, όπου η επικοινωνία γίνεται όλο και πιο γρήγορη, το να βρεις έναν άνθρωπο που θα σε ακούσει πραγματικά μοιάζει πολλές φορές δύσκολο. Έναν άνθρωπο που δεν θα προσπαθήσει αμέσως να δώσει συμβουλές, να κρίνει ή να αλλάξει θέμα, αλλά θα μείνει στη συζήτηση και θα προσπαθήσει να καταλάβει. Και ίσως αυτό ακριβώς αναζητά η Ρέα: όχι απαραίτητα κάποιον που έχει όλες τις απαντήσεις, αλλά έναν άνθρωπο με τον οποίο μπορεί να γίνει ένας όμορφος, ουσιαστικός διάλογος. Γιατί το να μιλάς είναι εύκολο. Το να ακούς πραγματικά, όμως, είναι τέχνη .

Η Αννέτα κοίταξε για τελευταία φορά το δωμάτιό της. Δεν υπήρχαν πολλά πράγματα. Μια μικρή βαλίτσα, λίγα ρούχα, μερικά προσωπικά αντικείμενα και, πάνω απ’ όλα, εκείνη η παλιά φωτογραφία. Η φωτογραφία της μαμάς της. Την πήρε προσεκτικά στα χέρια της, την έβαλε μέσα στην τσάντα της και την ξαναέβγαλε αμέσως. «Όχι… εσύ θα έρθεις μαζί μου», ψιθύρισε. Ήταν 18 ετών. Και εκείνη τη μέρα είχε έρθει η στιγμή που περίμενε σχεδόν όλη της τη ζωή. Να φύγει. Να ανοίξει την πόρτα και να μην κοιτάξει πίσω. Η ΜΕΡΑ ΠΟΥ ΕΧΑΣΕ ΤΗ ΜΑΜΑ ΤΗΣ Η Αννέτα ήταν μόλις δέκα ετών όταν έχασε τη μητέρα της σε τροχαίο δυστύχημα. Μέχρι εκείνη τη στιγμή πίστευε πως η μαμά της θα ήταν πάντα εκεί. Για να την αγκαλιάζει όταν φοβάται. Για να της σκουπίζει τα δάκρυα. Για να της λέει ότι όλα θα πάνε καλά. Όμως ένα τηλεφώνημα ήταν αρκετό για να αλλάξει ολόκληρη η ζωή της. Η μητέρα της δεν γύρισε ποτέ στο σπίτι. Η Αννέτα δεν κατάλαβε αμέσως τι σήμαινε αυτό. Τις πρώτες ημέρες περίμενε σχεδόν ασυναίσθητα να ακούσει ...

Έναν ιδιαίτερο προβληματισμό μοιράζεται μαζί μας ο Ζωής, μιλώντας ανοιχτά για το τι αναζητά σε μια γυναίκα και, κυρίως, για το πώς αντιλαμβάνεται σήμερα τις σχέσεις ανάμεσα στα δύο φύλα. «Ψάχνω μια γυναίκα που να μη θέλει να με ευνουχίσει και να είναι πιο άντρας από εμένα. Ψάχνω πραγματική γυναίκα…», αναφέρει χαρακτηριστικά, θέλοντας να περιγράψει την ανάγκη του για μια σχέση στην οποία θα υπάρχει αμοιβαιότητα, σεβασμός και ξεκάθαροι ρόλοι. Πίσω από τα έντονα λόγια, όμως, φαίνεται να υπάρχει ένας βαθύτερος προβληματισμός: πόσο εύκολο είναι σήμερα για δύο ανθρώπους να δημιουργήσουν μια σχέση χωρίς ανταγωνισμούς, παιχνίδια δύναμης και προσπάθεια επιβολής του ενός στον άλλον; Για τον Ζωή, η αναζήτηση μιας συντρόφου δεν αφορά απλώς την εξωτερική εμφάνιση ή την έλξη. Αφορά κυρίως τον χαρακτήρα και τη δυναμική που δημιουργείται μέσα στη σχέση. Θέλει μια γυναίκα δυναμική και ανεξάρτητη, αλλά ταυτόχρονα να μπορεί να συνυπάρξει μαζί του χωρίς να αισθάνεται ότι πρέπει διαρκώς να αποδείξει κά...