Η Μαρία εδώ και τέσσερα χρόνια ζει μια καθημερινότητα που μοιάζει ασήκωτη. Δεν είναι απλώς θλίψη, δεν είναι μια κακή περίοδος, είναι βαριά κατάθλιψη που την κρατά καθηλωμένη στο κρεβάτι και μακριά από τη ζωή που κάποτε ονειρευόταν. Παρά τις επισκέψεις σε γιατρούς, τις θεραπείες και τις φαρμακευτικές αγωγές, η ψυχή της δεν βρίσκει ανάσα. Όλα ξεκίνησαν όταν ο άντρας της την εγκατέλειψε, αφήνοντάς την μόνη με δύο παιδιά μόλις δύο και τριών ετών. Η Μαρία ήταν βαθιά ερωτευμένη, είχε δώσει τα πάντα σε αυτή τη σχέση, πίστευε πως η αγάπη τους δεν έμοιαζε με τις άλλες. Για εκείνη ήταν μοναδική, απόλυτη, σχεδόν σωτήρια. Η προδοσία ήρθε ξαφνικά και βίαια, σαν δηλητήριο. Η απιστία του δεν ήταν απλώς μια πράξη, ήταν το φάρμακι που γκρέμισε ό,τι είχε χτίσει μέσα της. Από τότε, η Μαρία άρχισε να χάνεται. Δεν είχε πια δύναμη να σηκωθεί, να φροντίσει τον εαυτό της, να σταθεί ως μητέρα. Παραιτήθηκε σιωπηλά από τη ζωή και τα παιδιά της τα μεγαλώνει η μητέρα της, προσπαθώντας να καλύψει ένα κενό που πον...

Η Αρετή μας έστειλε το μήνυμά της σε απόγνωση. Έχει δώσει εξετάσεις για δίπλωμα οδήγησης εννέα φορές. Τα σήματα τα περνάει κάθε φορά, όμως στην πρακτική οδήγηση κόβεται ξανά και ξανά. Νιώθει εξαντλημένη, απογοητευμένη και σκέφτεται σοβαρά να εγκαταλείψει την προσπάθεια, πιστεύοντας πως «δεν το έχει». Αρετή, είσαι μόλις 32 ετών. Και αυτό από μόνο του λέει πολλά. Δεν είναι αργά, δεν είσαι αποτυχημένη και σίγουρα δεν είσαι η μόνη. Πολλοί άνθρωποι δυσκολεύονται όχι επειδή δεν ξέρουν να οδηγούν, αλλά επειδή στις εξετάσεις κυριαρχεί το άγχος. Η πίεση της αξιολόγησης, ο φόβος του λάθους και οι προηγούμενες αποτυχίες δημιουργούν έναν φαύλο κύκλο που μπλοκάρει την απόδοση, ακόμη κι όταν οι ικανότητες υπάρχουν. Το γεγονός ότι περνάς τα σήματα αποδεικνύει πως έχεις συγκέντρωση, γνώση και υπευθυνότητα. Η δυσκολία στην οδήγηση δεν σημαίνει ανικανότητα, συχνά σημαίνει έλλειψη αυτοπεποίθησης την κρίσιμη στιγμή. Ίσως χρειάζεσαι διαφορετική προσέγγιση: άλλον εκπαιδευτή, περισσότερη εξάσκηση χωρίς πίε...

Στη φτωχογειτονιά που απλωνόταν γύρω από το εργοστάσιο βαμβακιού, τα παιδιά δεν γνώριζαν τι σημαίνει παιδική ηλικία. Από πέντε χρονών, με σώματα που δεν είχαν προλάβει να δυναμώσουν και πνευμόνια που μόλις μάθαιναν να γεμίζουν αέρα, τα έσπρωχναν μέσα στον θόρυβο, στη σκόνη και στο σκοτάδι, γιατί η πείνα δεν άφηνε περιθώρια για ευαισθησίες. Ανάμεσά τους ήταν και η Μίλερ. Οκτώ χρονών. Ένα παιδί τόσο μικρό, που τα πόδια της δεν πατούσαν πάντα καλά στο τσιμεντένιο πάτωμα του εργοστασίου, αλλά τα χέρια της ήξεραν ήδη τι σημαίνει εξάντληση. Από το πρώτο φως της μέρας μέχρι να πέσει η νύχτα, δούλευε ασταμάτητα, με το βαμβάκι να αιωρείται γύρω της σαν λευκή ομίχλη που δεν έφευγε ποτέ από τα ρουθούνια και τον λαιμό της. Όταν γύριζε στο σπίτι, δεν μιλούσε στην αρχή. Καθόταν ακίνητη, άδεια, σαν να είχε μείνει κάτι από μέσα της στο εργοστάσιο. Κι ύστερα, με όση δύναμη της είχε απομείνει, έσπαγε. Έκλαιγε. Παρακαλούσε. Έλεγε πως πονάει, πως δεν αντέχει άλλο, πως είναι παιδί και θέλει να παίξει, να...

Η Νάσια βρέθηκε σε μια δύσκολη κατάσταση. Η γειτόνισσα της ανέφερε ότι είδε τον άντρα της με μια άλλη γυναίκα, και η ανησυχία της Νάσιας την οδήγησε στο να σκεφτεί την ιδέα να προσλάβει έναν ντετέκτιβ για να τον παρακολουθήσει. Η αλήθεια είναι ότι τέτοιες καταστάσεις προκαλούν έντονο άγχος και αμφιβολίες, και είναι φυσιολογικό να νιώθει μπερδεμένη. Πριν πάρει οποιαδήποτε απόφαση, καλό είναι να εξετάσει μερικά σημαντικά βήματα: Συζήτηση με τον σύντροφο: Η επικοινωνία είναι το πιο βασικό εργαλείο. Μια ήρεμη και ειλικρινής συζήτηση μπορεί να ξεκαθαρίσει παρανοήσεις και να αποφύγει περιττές εντάσεις. Αξιολόγηση της πληροφορίας: Η μαρτυρία της γειτόνισσας μπορεί να μην αντικατοπτρίζει την πραγματικότητα πλήρως. Πριν δράσει, η Νάσια θα πρέπει να εξετάσει αν υπάρχουν άλλα στοιχεία ή απλώς φήμες. Συμβουλευτική υποστήριξη: Ένας ειδικός σε θέματα σχέσεων ή ψυχολόγος μπορεί να βοηθήσει τη Νάσια να διαχειριστεί τον φόβο και την ανασφάλεια και να πάρει μια ώριμη απόφαση. Σκέψη πριν ...

Η Αλέκα μας έστειλε την ιστορία της που ξεχείλιζε ειλικρίνεια, φόβο και… μια αγάπη που δεν περίμενε ποτέ ότι θα ζήσει. Όλα άρχισαν αθώα, όπως γράφει η ίδια. Ο άντρας της παιδικής - κολλητής της φίλης μπήκε στη ζωή της πριν μήνες, όταν εκείνη τους βοηθούσε στη μετακόμιση. Μια λάθος στιγμή, ένα βλέμμα παραπάνω, μια αναπάντεχη χημεία… και όλα άλλαξαν. Στην αρχή προσπαθούσαν και οι δύο να το αγνοήσουν. Όμως όσο συναντιόντουσαν – πότε για καφέ με τη φίλη της, πότε σε οικογενειακές συγκεντρώσεις – κάτι μεταξύ τους φούντωνε. «Ήταν σαν να αναγνώριζε την ψυχή μου πριν καν μιλήσω», μας έγραψε. Και εκείνη η σπίθα, έγινε φωτιά. ΤΟ ΑΝΕΞΕΛΕΓΚΤΟ ΠΑΘΟΣ Μια μέρα, μετά από μια κουραστική βραδιά όλοι μαζί, η φίλη της έφυγε νωρίτερα γιατί δεν αισθανόταν καλά. Η Αλέκα έμεινε με εκείνον να μαζέψουν τα τελευταία πράγματα. Η ένταση ανάμεσά τους ήταν πια αδύνατο να κρυφτεί. Ένα άγγιγμα στο χέρι, ένα βλέμμα που έλεγε όσα οι λέξεις δεν τολμούσαν… και αφέθηκαν. Δεν το είχαν σχεδιάσει, δεν το είχαν επιδιώξει,...

Ο Διαμαντής είναι ένας μαχητής, ένας ήρωας, ένας άντρας που κοίταξε κατάματα τον θάνατο και τον νίκησε. Δεν ήθελε να δείξει το πρόσωπό του. Όχι γιατί ντρεπόταν. Όχι γιατί φοβόταν, αλλά γιατί ήξερε πως, αν το έδειχνε, ο κόσμος θα κοιτούσε τις ουλές, όχι την ιστορία του. «Θέλω να με ακούσουν. Όχι να με κοιτάξουν», μου είπε, πριν ξεκινήσουμε. Κι έτσι καθίσαμε απέναντι... Αυτός στο μισοσκόταδο κι εγώ με το κινητό στο χέρι να τον ηχογραφώ. Άφησε την αλήθεια του να πέσει στο τραπέζι, βαριά σαν πέτρα... Η ΑΡΡΩΣΤΙΑ ΠΟΥ ΑΛΛΑΞΕ ΤΑ ΠΑΝΤΑ Ο Διαμαντής ήταν ένας άνθρωπος δυνατός, γερός, ο “βράχος” της οικογένειας, τον αγαπούσαν όλοι. Ώσπου ήρθε εκείνη η μαύρη, πικρή ώρα που στα αποτελέσματα μιας αξονικής έμαθε ότι ο καρκίνος του χτύπησε την πόρτα. «Στην αρχή το πήρα αστεία… μετά κατάλαβα ότι δεν ήταν αστείο», είπε χαμηλόφωνα. Οι θεραπείες άρχισαν, η δύναμη του σώματος έπεσε, τα μαλλιά έφυγαν, το δέρμα άλλαξε, και στο τέλος έμειναν τα σημάδια από τα τόσα χειρουργεία... «Οι γύρω μου είχαν καταπέσ...

ΕΝΑ ΑΠΟΓΕΥΜΑ ΣΤΟ ΜΠΑΛΚΟΝΙ ΜΟΥ Η Ολυμπία δεν είναι απλώς η γειτόνισσά μου. Είναι μια γυναίκα που κουβαλάει μέσα της μια ολόκληρη ζωή αγάπης και μια πληγή που δεν λέει να κλείσει. Πριν από λίγες ώρες την υποδέχτηκα στο σπίτι μου. Καθίσαμε στο μπαλκόνι, άναψε το τσιγάρο της και έγειρε πίσω στην καρέκλα. Ήξερα πως και πάλι θα φτάναμε στο ίδιο θέμα. « Η μοναξιά, κορίτσι μου… άτιμο πράγμα. Σπάει την καρδιά σε χίλια κομμάτια που δεν ξανακολλάνε. » ΔΥΟ ΧΡΟΝΙΑ ΧΗΡΑ ΚΑΙ ΜΙΑ ΨΥΧΗ ΜΙΣΗ Η Ολυμπία έχασε τον άντρα της πριν από δύο χρόνια. « Χάθηκε ο άνθρωπός μου… όχι άντρας, κορίτσι μου, ο άνθρωπός μου. Ήμασταν σαν ένα. » Της λείπουν όλα του τα μικρά, τα μεγάλα, τα καθημερινά: το χαμόγελό του, η βραχνή φωνή του, το πρωινό του μουρμούρισμα, το δυνατό του γέλιο που γέμιζε το σπίτι, η παιδικότητά του, τα πειράγματα που την έκαναν να ξεσπά σε γέλια. « Αν ήξερες πόσο μου λείπει να τον ακούσω να λέει το όνομά μου… » μου είπε, κι έσφιξε τα χείλη της να μη σπάσει. Η ΜΟΡΦΗ ΤΗΣ ΜΕΛΑΓΧΟΛΙΑΣ Την κ...

Μια συγκλονιστική ανθρώπινη ιστορία από τους δρόμους της Αθήνας. Περπατούσα ήδη δύο ώρες στους δρόμους της Αθήνας κάπου σχεδόν κεντρικά, ψάχνοντας εκείνη την «ανθρώπινη ιστορία» που θα άξιζε να ειπωθεί. Είχα κουραστεί, τα πόδια μου βάραιναν, και μπήκα σ’ ένα μικρό συνοικιακό σούπερ μάρκετ απλώς για να πάρω ένα μπουκάλι νερό. Και τότε… την είδα. Η κυρία Ευγενία. 66 ετών. Με φθαρμένα αλλά πεντακάθαρα ρούχα, σαν να είχε πλύνει το κάθε τι με φροντίδα και αξιοπρέπεια. Στεκόταν μπροστά στο ψυγείο με τα γάλατα, κρατώντας στη χούφτα της λίγα ψιλά. Τα μετρούσε ξανά και ξανά, με μια αγωνία που προσπάθησε να κρύψει πίσω από ένα τρεμάμενο χαμόγελο. Έριχνε ματιές στις τιμές, σαν να προσπαθούσε να ξεχωρίσει ποιο γάλα θα έφτανε για τα παιδιά της. Εκεί, η καρδιά μου έγινε χίλια κομμάτια. Γέμισα βιαστικά ένα καλάθι με γάλατα, ψωμί, μακαρόνια, φρούτα—ό,τι μπόρεσα. Πλήρωσα και είπα στον υπάλληλο: «Πες της ότι σήμερα το κατάστημα, λόγω μεγάλου τζίρου, κάνει μια έκπληξη στους πελάτες. Είναι δώρο.»...

  Η ΠΑΝΤΟΦΛΑ ΠΟΥ ΕΧΩ ΔΕΙ ΝΑ ΖΕΙ ΔΙΠΛΗ ΖΩΗ Λοιπόν, έλα τώρα αλήθεια όμως... δεν πάει άλλο. Έχω πάθει σοκ εδώ στη γειτονιά. Βλέπω κυρίες να βγαίνουν έξω με τις ίδιες παντόφλες που φοράνε μέσα στο σπίτι. Μιλάμε για παντόφλες με διπλή καριέρα... Τις έχω δει να κατεβαίνουν στον κάδο, να πηγαίνουν βόλτα τον σκύλο, να κάνουν μπαλκονάτη εμφάνιση και μετά… να πατάνε ξανά στο χαλί του σαλονιού τους σαν να μην τρέχει τίποτα. ΤΟ ΔΙΚΟ ΜΟΥ ΡΕΠΟΡΤΑΖ (ΝΑΙ, ΕΧΩ ΣΤΟΙΧΕΙΑ) Έχω κάνει πραγματικό ρεπορτάζ, όχι αστεία. Τις παρακολουθώ. Τις βλέπω να μου ανοίγουν την πόρτα για τα κοινόχρηστα με τις ίδιες παντόφλες που πριν από δέκα λεπτά πάτησαν στον δρόμο. Και το ύφος; Το απόλυτο: «Έλα μωρέ… μέχρι τον κάδο πήγα.» Ναι, μέχρι τον κάδο. Εκεί που κάνει πάρτι ολόκληρος μικροβιολογικός ζωολογικός κήπος. Κυρία μου σκέψου το λίγο... Η παντόφλα βγαίνει έξω, πατάει δρόμο, βρωμίτσες, υγρά ύποπτα, τρίχες, χώματα, ξαναμπαίνει μέσα, πάει στο σαλόνι, στο χαλάκι, στο μπάνιο, και κάπως στο τέλος φτάνει δίπλα στ...

  Η ιστορία που θα διαβάσετε είναι η εξομολόγηση της Καίτης, μιας γυναίκας που μας άνοιξε την καρδιά της και μας έβαλε στο πιο… αστρολογικά καυτό δίλημμα της ζωής της. ΠΩΣ ΞΕΚΙΝΗΣΑΝ ΟΛΑ Η Καίτη γνώρισε τον Τοξότη σε ένα ταξίδι με φίλες. Εκείνος, πιλότος – ελεύθερο πνεύμα, χαμογελαστός, ανοιχτόκαρδος, με εκείνη την αύρα που σε κάνει να τον κοιτάς και να ξεχνάς να αναπνεύσεις. Μίλησαν, γέλασαν, αντάλλαξαν τηλέφωνα. Λίγες εβδομάδες μετά, η ζωή της έφερε μπροστά της τον Λέοντα: έναν γοητευτικό μηχανικό αυτοκινήτων, γειωμένο, δυναμικό, προστατευτικό, με εκείνη την ήρεμη δύναμη που σε κάνει να νιώθεις ότι έχεις πλάι σου «βράχο». ΔΥΟ ΖΩΔΙΑ, ΔΥΟ ΑΝΤΡΕΣ – ΕΝΑΣ ΧΑΜΟΣ Η Καίτη βγήκε και με τους δύο. Τους γνώρισε το ίδιο καλά, στο ίδιο χρονικό διάστημα. Και το λέει ξεκάθαρα: «Δεν υπάρχει ένας καλύτερος. Είναι και οι δύο υπέροχοι… και αυτό είναι το πρόβλημά μου.» Ο Τοξότης την κάνει να πετάει. Την γεμίζει περιπέτεια, ελευθερία, γέλιο, ενέργεια. Ο Λέων την κάνει να νιώθει ασφάλεια, πάθος, ...

  Από μικρό παιδί μου άρεσε να περπατώ στα σοκάκια της Αθήνας, σε διάφορες γειτονιές και να πιάνω κουβέντα με ανθρώπους που μου μιλούν με τα μάτια τους, με το χαμόγελό τους... κάποιοι άλλοι με τη λύπη τους... Μου αρέσει το ρεπορτάζ του δρόμου, οι ιστορίες των ανθρώπων που έχουν κάτι να σου δώσουν να σε ωθήσουν στο να δεις ή να σκεφτείς ή ακόμα και να αναθεωρήσεις κάποια πράγματα και καταστάσεις... Γνώρισα τον κύριο Ζήση... η κουβέντα μας με σημάδεψε για μια ζωή... Ο κύριος Ζήσης ήταν ένας άνθρωπος απλός, εργατικός, από αυτούς που ξυπνούσαν πριν από τον ήλιο για να ανοίξουν το μικρό ψιλικατζίδικο της γειτονιάς. Εκεί μεγάλωσε η οικογένειά του, εκεί μεγάλωσε και ο μοναχογιός του, ο Μάριος. Κι όμως, εκεί όπου κάποτε ακουγόταν γέλιο, ήρθε μια μέρα που το σκοτάδι χτύπησε την πόρτα. Η ΣΚΛΗΡΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΠΟΥ ΤΟΥΣ ΓΟΝΑΤΙΣΕ Ο Μάριος, μόλις 23 χρονών τότε, άρχισε να πονάει, να κουράζεται, να χάνει το χρώμα του. Οι γιατροί ήταν ξεκάθαροι: καρκίνος στο συκώτι . Μια λέξη που ράγισε δύο καρδιές. ...

Ο Ιάσονας κοιμόταν ήρεμος, μέχρι που ένα απόκοσμο ζζζζζζ άρχισε να γεμίζει τον εγκέφαλό του. Δεν κατάλαβε αμέσως τι συνέβαινε∙ όμως μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα βρέθηκε πρωταγωνιστής σε μια προσωπική ταινία τρόμου. Ένα μυρμήγκι με φτερά είχε εισβάλει στο αυτί του, χτυπώντας με μανία τα φτερά του μέσα στον στενό ακουστικό πόρο, δημιουργώντας έναν ήχο που έκανε το κρανίο του να πάλλεται, να τρελαίνεται... Η ΛΕΠΤΗ ΚΟΚΚΙΝΗ ΓΡΑΜΜΗ ΜΕΤΑΞΥ ΛΟΓΙΚΗΣ ΚΑΙ ΠΑΡΑΦΡΟΣΥΝΗΣ Εκείνες οι στιγμές έκαναν τον Ιάσονα να νιώσει πόσο εύκολα μπορεί ο άνθρωπος να φτάσει στο όριο της τρέλας. Η απόλυτη αίσθηση εγκλωβισμού, το επίμονο βουητό, τα φτερά που χτυπούσαν μέσα στο κεφάλι του… Ήταν μια λεπτή κόκκινη γραμμή που παραλίγο να ξεπεράσει. «Αν κρατήσει λίγο ακόμη, θα χάσω το μυαλό μου», σκέφτηκε. ΤΡΙΑ ΛΕΠΤΑ ΑΓΝΗΣ ΠΑΡΑΝΟΙΑΣ Το μαρτύριο κράτησε τρία ολόκληρα λεπτά . Ο Ιάσονας κούναγε το κεφάλι του πέρα–δώθε, πάνω–κάτω, απελπισμένος. Δεν υπήρχε κανείς να τον βοηθήσει. Για μια στιγμή σκέφτηκε να ρίξει οινοπνευμα στ...

Η Μαργαρίτα από παιδί έλεγε ότι θέλει να γίνει πυροσβέστης. Την τραβούσε η ιδέα της προσφοράς, της γενναιότητας, της μάχης με τον κίνδυνο. Στα δεκαέξι της πια, το όνειρο είχε γίνει στόχος και πίστευε ότι τίποτα δεν θα την σταματούσε. ΤΟ ΜΟΙΡΑΙΟ ΛΑΘΟΣ ΜΙΑΣ ΑΘΩΑΣ ΝΥΧΤΑΣ Εκείνο το βράδυ ανέβηκε ως συνοδηγός στη μηχανή του τότε αγοριού της. Εκείνος φορούσε κράνος. Εκείνη όχι — δεν της έδωσε. “Είναι δύο λεπτά δρόμος”, της είπε. Δύο λεπτά που ήταν αρκετά για να αλλάξουν για πάντα τη ζωή της. Η μηχανή γλίστρησε, έπεσαν. Εκείνος σηκώθηκε αλώβητος. Η Μαργαρίτα όμως όχι. Το χτύπημα στη σπονδυλική της στήλη ήταν καταστροφικό. Η ΣΚΛΗΡΗ ΑΠΟΦΗ ΤΩΝ ΓΙΑΤΡΩΝ Παράλυση από τη μέση και κάτω. Μια φράση που πάγωσε τον χρόνο. Ένα δεκαεξάχρονο κορίτσι με όνειρα δυνατά, έκλεισε τα μάτια της και ένιωσε τη ζωή της να σπάει σε δύο κομμάτια: πριν και μετά. Η ΕΓΚΑΤΑΛΕΙΨΗ ΠΟΥ ΠΟΝΕΣΕ ΠΙΟ ΠΟΛΥ ΑΠΟ ΤΟ ΑΤΥΧΗΜΑ Το αγόρι της δεν άντεξε. Μετά από λίγες μέρες απομακρύνθηκε… κι έπειτα εξαφανίστηκε. Οι φίλες της, πα...

Γράφει η Χρύσα Βασιλακοπούλου: ΜΙΑ ΠΟΛΗ ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΑΦΕΘΕΙ ΣΤΟ ΕΛΕΟΣ ΤΗΣ Υπάρχουν στιγμές που περπατάς στο κέντρο της Αθήνας και δεν χρειάζεται καν να κοιτάξεις τριγύρω. Αρκεί να… μυρίσεις. Η πόλη έχει αφεθεί στη μοίρα της, λες και κανείς δεν ενδιαφέρεται πραγματικά. Οι δρόμοι, τα πεζοδρόμια, τα στενά… σε αρκετά σημεία θυμίζουν δημόσιες τουαλέτες. Η δυσωδία σε χτυπάει σαν κύμα και σε κάνει να αναρωτιέσαι: πώς γίνεται να ζούμε σε μια πρωτεύουσα που θα μπορούσε να είναι από τις ομορφότερες της Ευρώπης και να την αφήνουμε έτσι; ΑΘΗΝΑ: Η ΠΡΩΤΕΥΟΥΣΑ ΠΟΥ ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΕ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΑΛΛΙΩΣ Περπατάω στους δρόμους και μέσα μου νιώθω μια θλίψη που με πνίγει. Βλέπω κτήρια μαυρισμένα από το καυσαέριο, τοίχους βρώμικους, πεζοδρόμια με σημάδια… που όλοι ξέρουμε από τι είναι. Και κάπου εκεί μου έρχεται η τρέλα: να πάρω μια βούρτσα, ένα μεγάλο κουβά μπογιά και μια ομάδα εθελοντών, και να αρχίσουμε να βάφουμε όλο το κέντρο. Να γεμίσουμε την πόλη χρώματα, όχι μαυρίλα. Θέλω να περνάω και να χαίρεται το μάτι μου,...

Η Τζέσυ είναι μόλις 26 ετών. Ένα πληγωμένο πλάσμα που από μικρή έμαθε τι σημαίνει μοναξιά. Γεννήθηκε Ηλίας, αλλά ποτέ δεν ένιωσε πως αυτό ήταν το πραγματικό της «εγώ». Αντί να βρει κατανόηση, βρήκε χλευασμό. Αντί να βρει στήριξη, βρήκε το δάχτυλο των άλλων να τη δείχνει σαν κάτι «ξένο», σαν κάτι «λάθος». Στο σχολείο τη σημάδεψε το bullying. Στο σπίτι, η αγάπη έλειψε. Η οικογένεια, αυτή η λέξη που για τους περισσότερους σημαίνει φροντίδα, για την Τζέσυ υπήρξε μόνο πληγή. Ο ΣΚΛΗΡΟΣ ΚΟΣΜΟΣ ΚΑΙ Η ΑΠΟΥΣΙΑ ΣΤΗΡΙΞΗΣ Η Τζέσυ είδε το σκληρό πρόσωπο της ζωής από πολύ νωρίς. Χωρίς οικονομική βοήθεια, χωρίς σπουδές, χωρίς κανέναν να της δώσει μια δεύτερη ευκαιρία. Κάθε πόρτα που χτυπούσε έκλεινε με θόρυβο μπροστά της. Και τότε… πήρε τον δρόμο που δεν ήθελε, αλλά ένιωσε πως δεν είχε άλλη επιλογή. Έναν δρόμο δύσκολο, επικίνδυνο, γεμάτο παγίδες. Εκδίδεται για να μπορέσει να σταθεί στα πόδια της, να πληρώσει το νοίκι, να ζήσει, να συνεχίσει να υπάρχει σε έναν κόσμο που της έμαθε ότι πρέπει να παλέ...

Ο Τέλης κάθεται στο μπαλκόνι, όπως κάθε βράδυ. Ένα πακέτο τσιγάρα, ο αναπτήρας που έχει δει περισσότερες εξομολογήσεις απ’ όσες οι φίλοι του, και μια σιωπή που καίει πιο πολύ κι απ’ τη στάχτη. «Έφυγε», λέει. «Κι όχι γιατί τσακωθήκαμε, ούτε γιατί δεν την αγαπούσα. Έφυγε γιατί δεν άντεχε τη μυρωδιά μου. Ή μάλλον… τη μυρωδιά της ζωής μου». Ο Τέλης  (που είναι ένας καταπληκτικός, πράος, ευγενικός άνθρωπος) μου είπε ότι την γνώρισε με το τσιγάρο στο χέρι. Στην πρώτη τους έξοδο, εκείνη τον κοίταζε και γελούσε. «Θα σε σκοτώσει αυτό το πράγμα», του είχε πει παιχνιδιάρικα. Κι εκείνος, με εκείνο το μισό χαμόγελο που κάνει τις γυναίκες να ξεχνούν τα “πρέπει”, της απάντησε: «Αν είναι να πεθάνω, τουλάχιστον να είναι με κάτι που αγαπάω». Πέρασε καιρός. Ένας χρόνος γεμάτος τσιγάρα, φιλιά και καφέδες με γεύση καπνού. Δεν την ενοχλούσε τότε. Αντίθετα, της άρεσε να φοράει τα φούτερ του – εκείνα που μύριζαν «Τέλη». Έτσι έλεγε. Μέχρι που μια μέρα, κάτι άλλαξε. «Δεν αντέχω άλλο την τσιγαρίλα σου. Μου φ...

Μήνες μετά την τραγωδία των Τεμπών, η πληγή παραμένει ανοιχτή. Οι δρόμοι γέμισαν και θα γεμίσουν ξανά με πορείες, φωνές, δάκρυα και “ματωμένα” πανό που θυμίζουν πως τίποτα δεν έχει τελειώσει. Οι οικογένειες των θυμάτων, οι φίλοι, αλλά και χιλιάδες πολίτες αρνούνται να αφήσουν να ξεχαστεί το δυστύχημα που συγκλόνισε τη χώρα. Οι διαμαρτυρίες σε όλη την Ελλάδα δεν είναι πια απλές εκδηλώσεις οργής, είναι κραυγές για δικαιοσύνη. Συγγενείς σε απεργία πείνας, φοιτητές που περπατούν με φωτογραφίες των χαμένων συμφοιτητών τους, συνθήματα στους τοίχους και λουλούδια στις ράγες σχηματίζουν ένα σκηνικό που μοιάζει περισσότερο με εθνικό πένθος παρά με διαμαρτυρία. Όμως, τα ερωτήματα παραμένουν αναπάντητα. Πώς έγινε; Ποιοι ευθύνονται πραγματικά; Γιατί δεν έχουν αποδοθεί ευθύνες; Η οργή μεγαλώνει καθώς η κοινωνία νιώθει πως η αλήθεια θάβεται κάτω από γραφειοκρατία, πολιτικά παιχνίδια και “τεχνικά λάθη”. Η ατιμωρησία πληγώνει όσο και η απώλεια. Στις φωνές των συγγενών υπάρχει κάτι περισσότερο από ...

Γράφω αυτό το άρθρο με αφορμή μια κυρία που είδα πρόσφατα να κάνει ωτοστόπ πάνω στον Κηφισό, κρατώντας ένα μεγάλο χαρτόνι που έγραφε «ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ, ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ». Μάλιστα το κρατούσε χαμογελαστή, με ένα αισιόδοξο ύφος, λες και είχε την απόλυτη εμπιστοσύνη ότι κάποιος θα σταματήσει και θα τη βοηθήσει να φτάσει στον προορισμό της. Και τότε, αυθόρμητα, αναρωτήθηκα: πώς αυτή η γυναίκα θα εμπιστευτεί έναν άγνωστο; Ή, αντίστροφα, πώς ένας οδηγός θα εμπιστευτεί έναν άγνωστο επιβάτη; Το ωτοστόπ ήταν κάποτε μια αυθόρμητη πράξη αλληλεγγύης. Νέοι που ταξίδευαν, άνθρωποι που ήθελαν να γλιτώσουν τα εισιτήρια, οδηγοί που είχαν όρεξη για παρέα. Τότε, οι καιροί ήταν πιο “αθώοι”. Σήμερα όμως; Με όλα όσα ακούμε για απάτες, επιθέσεις και εγκληματικότητα, ποιος θα ρισκάρει να ανοίξει την πόρτα του αυτοκινήτου του σε έναν άγνωστο; Από την άλλη, κι αυτός που κάνει ωτοστόπ παίρνει τεράστιο ρίσκο. Δεν ξέρει ποιος θα τον πάρει, αν είναι ασφαλής, αν έχει καλές προθέσεις. Η εποχή μας έχει γεμίσει καχυποψία. Μας...

Δεν είμαι βρωμόθηλυκο. Δεν είμαι μια γυναίκα που ψάχνει συγκινήσεις ή παράνομα πάθη. Είμαι η Σία. Μια γυναίκα παντρεμένη, με τρία παιδιά που λατρεύω, έναν άντρα που αγαπώ και ένα σπίτι που έχτισα με αγάπη, φροντίδα και πίστη. Όμως κάτι συνέβη… κάτι που δεν μπορώ να εξηγήσω, ούτε να ελέγξω. Ήταν ένα απλό απόγευμα, όπως τόσα άλλα. Είχα βγάλει τον σκύλο βόλτα στο πάρκο. Και τότε, μέσα από τον ήλιο που έπεφτε, τον είδα. Τον παλιό μου συμμαθητή. Τον πρώτο μου έρωτα. Εκείνον που με είχε κάνει να νιώσω για πρώτη φορά τι σημαίνει να σου κόβεται η ανάσα. Χρόνια είχα να τον δω — και όμως, με ένα βλέμμα, όλα γύρισαν πίσω. Από εκείνη τη μέρα, άρχισε κάτι που δεν το είχα σχεδιάσει. Κάθε βράδυ, χωρίς να το λέμε, βρισκόμαστε εκεί. Εκείνος με το σκυλί του, εγώ με το δικό μου. Μιλάμε, γελάμε, θυμόμαστε, κοιταζόμαστε βαθιά στα μάτια. Δεν υπάρχει τίποτα το “παράνομο”, κι όμως… όλα μέσα μου ουρλιάζουν. Η καρδιά μου χτυπά τόσο δυνατά που νομίζω θα σπάσει. Τον σκέφτομαι όλη μέρα. Δεν μπορώ να συγκεντρωθ...

Ο Ζίσης από παιδί ξεχώριζε, όχι για το ύψος του, αλλά για το πόσο κοντός ήταν σε σχέση με τους άλλους. Από το δημοτικό κιόλας, ήταν πάντα «ο πιο μικρός της τάξης». Στο γυμνάσιο και στο λύκειο, τα πράγματα δεν άλλαξαν. Εκείνος είχε ένα πανέμορφο πρόσωπο, γυμνασμένο σώμα, ωραίο στυλ, όμως πάντα άκουγε ψιθύρους από τα κορίτσια: «Κρίμα που είναι τόσο κοντός, έχει τόσο ωραία μάτια...» ή «Αν ο Ζίσης ήταν πιο ψηλός, θα τον παντρευόμουν!» Αυτές οι φράσεις, που ίσως για κάποιες κοπέλες να ήταν απλές κουβέντες, για τον Ζίση ήταν μαχαιριές. Χρόνια ολόκληρα τον ακολουθούσε αυτή η αίσθηση ότι «δεν είναι αρκετός». Δεν είχε ποτέ την κοπέλα που πραγματικά του άρεσε. Έδειχνε δυνατός, χαμογελαστός, αλλά μέσα του κουβαλούσε μια βαθιά λύπη και ανασφάλεια που δεν έσβηνε. Τώρα, στα 28 του, η ζωή του έφερε κάτι απρόσμενο. Στον γάμο του ξαδέρφου του γνώρισε μια κοπέλα πανέμορφη, γελαστή, γεμάτη φως. Από τη στιγμή που την είδε, κάτι μέσα του αναστατώθηκε. Εκείνη τον κοίταζε δειλά, του χαμογελούσε,...